Bağımlılıkla mücadelede önleyici çalışmaların tedavi kadar önemli olduğunu vurgulayan Kıraç, ailelerin çocuklarını suçlamadan dinlemesi, davranış değişikliklerini takip etmesi ve güvene dayalı iletişimi güçlendirmesi gerektiğini ifade etti.

BAĞIMLILIK AİLE SEÇMİYOR

Bağımlılık riskinin belirli bir ekonomik veya sosyal çevreyle sınırlandırılmasının büyük bir yanılgı olduğunu belirten Kıraç, hiçbir ailenin kendisini bu sorunun tamamen dışında görmemesi gerektiğini söyledi.

Kıraç şunları söyledi: “Her aile ‘Benim çocuğum yapmaz’ demekten vazgeçmeli. Buradaki amacımız aileleri korkutmak değil, bilinçlendirmektir. Bağımlılık kapınızı çalmadan önce bilgi sahibi olmak, çocuğunuzdaki değişimleri fark etmek ve onunla sağlıklı iletişim kurmak en güçlü koruyucu mekanizmalardan biridir.”

ÇOCUĞUNUZU SORGULAMAYIN, DİNLEYİN

Çocuklarla kurulacak iletişimin yalnızca sorun ortaya çıktığında başlamaması gerektiğini vurgulayan Kıraç, anne ve babaların çocuklarının günlük yaşamına, arkadaşlıklarına ve duygularına gerçek anlamda ilgi göstermesi gerektiğini belirtti.

Kıraç, “Çocuğa sürekli ‘Neredeydin, kiminleydin, ne yaptın?’ diye hesap sormakla onu tanımış olmuyoruz. Bazen ‘Bugün nasılsın, seni rahatsız eden bir şey var mı?’ diye sormak çok daha değerlidir. Çocuk ailesine bir sorununu anlattığında ilk karşılaşacağı şey öfke ve ceza olursa, bir sonraki sorununu saklamayı tercih edebilir.” dedi.

DAVRANIŞ DEĞİŞİKLİKLERİ ÖNEMSENMELİ

Kıraç, ailelerin tek bir davranıştan hareketle çocuklarını etiketlememesi gerektiğini ancak belirgin ve süreklilik gösteren değişiklikleri de görmezden gelmemesi gerektiğine dikkat çekti.

Okul başarısında ani düşüş, aileden ve sosyal çevreden belirgin biçimde uzaklaşma, günlük alışkanlıklarda önemli değişiklikler veya açıklanamayan para sorunları gibi durumların tek başına bağımlılık anlamına gelmeyeceğini belirten Kıraç, birden fazla değişikliğin birlikte ve sürekli görülmesi halinde profesyonel destek alınmasının önemini vurguladı.

DİJİTAL DÜNYA DA TAKİP EDİLMELİ

Bağımlılık riskinin artık yalnızca sokakta aranamayacağını ifade eden Kıraç, çocukların ve gençlerin dijital ortamda karşılaştıkları içeriklerin de aileler tarafından bilinmesi gerektiğini söyledi.

Kıraç, “Bugün bir çocuk uyuşturucuya ilişkin özendirici içeriklerle, sanal bahis reklamlarıyla veya farklı riskli davranışlarla telefon ekranında karşılaşabiliyor. Çocuğumuzu sokağın tehlikelerinden korurken dijital dünyanın risklerini görmezden gelemeyiz. Ancak çözüm telefonu yasaklamak değil, dijital okuryazarlığı ve aile içi iletişimi güçlendirmektir.” ifadelerini kullandı.

UTANMAK VE SAKLAMAK SORUNU BÜYÜTEBİLİR

Bir aile bağımlılık şüphesiyle karşılaştığında konuyu çevreden gizleme kaygısıyla profesyonel yardım arayışını geciktirmemesi gerektiğini belirten Kıraç, bağımlılığın ahlaki bir etiketleme konusu haline getirilmemesi gerektiğini söyledi.

Kıraç, “Aileler ‘Duyulursa ne olur?’ düşüncesiyle zaman kaybetmemeli. Önceliğimiz çocuğun sağlığı ve geleceği olmalıdır. Erken fark etmek, doğru uzmanlara başvurmak ve aile olarak sürecin yanında durmak çok önemlidir.” dedi.

AİLELER DE EĞİTİLMELİ

Bağımlılıkla mücadele çalışmalarının yalnızca çocuk ve gençlere yönelik yürütülmesinin yeterli olmayacağını belirten Kıraç, ebeveynlerin de uyuşturucu, dijital bağımlılık ve sanal bahis gibi yeni risk alanları konusunda düzenli olarak bilgilendirilmesi gerektiğini ifade etti.

Okul-aile iş birliğinin güçlendirilmesi gerektiğini belirten Kıraç, öğretmenlerin, rehberlik birimlerinin, sağlık çalışanlarının ve ailelerin birbirinden kopuk değil koordineli hareket etmesinin erken müdahale açısından önemli olduğunu kaydetti.

ÇOCUĞUNUZUN SIĞINACAĞI İLK YER EVİ OLSUN

Bağımlılıkla mücadelede güçlü aile bağlarının önemine dikkat çeken Kıraç sözlerini şöyle tamamladı:

“Çocuklarımızın hayatındaki bütün tehlikeleri ortadan kaldırmamız mümkün olmayabilir ama karşılaştıkları bir sorunla bize gelebileceklerini bilmelerini sağlayabiliriz. Evlatlarımız hata yaptığında kapımızı kapatan değil, doğru yolu bulmasına yardımcı olan aileler olmalıyız. ‘Benim çocuğum yapmaz’ diyerek ihtimali görmezden gelmek yerine ‘Çocuğum bir sorun yaşarsa bunu benimle paylaşabilir mi?’ sorusunu kendimize sormalıyız. Çocuğumuzun korktuğunda, zorlandığında veya hata yaptığında sığınacağı ilk yer ailesi olmalıdır.”